Reseña del libro "as máscaras de cronos"
as máscaras de cronos reúne a poesía de ramón caride entre 1994 e 2005. un volume que inclúe os libros éditos cerne das labaredas (1994), flor no deserto (1995), e xeografías do sal (1999) e os libros inéditos diacrónica (2002), addenda (2002-2005), ademais dun epílogo do brasileiro a. soares de moura. para xosé lois garcía, prologuista do libro, “estamos diante de cinco rexistro moi ben parcelados que nos dan a dimensión dunha poesía innovadora e do seu autor, quen con anterioridade a este poemarios, xa producira outros tres na década dos oitenta. estamos, por tanto, ante un poeta que polo seu peso creativo xa ten trascendido, apostando por unha solvente e prestixiosa obra poética, onde mostra unha gran diversidade de rexistros que avalan todas as percepcións que nela se manifestan”. as mascaras de cronos alerta sobre a importancia da obra dun poeta que para o crítico vicente araguas constitúe “unha rosa, digámolo, tan exiquisita como irregular, con vocación lírica e épica, compatible cunha dedicación narrativa que ten acadado importantes metas e galardóns”. unha poesía definida por manuel maría como “aberta á vida e ao mundo, nunha visión totalizadora e non monográfica. coido que a poesía de caride é semellante ao orballo que, ao caer manseliñamente sobre nós, dá a impresión de que non molla pero, cando nos decatamos, estamos humedecidos deica os ósos”.